Ni ĵus pasigis dek tagojn en Norvegio. Fakte, estis mia tria vojaĝo al tiu lando, sed la lasta fojo jam estis antaŭ pli ol dek jaroj. 

Memkompreneble, ni iris en frujulio por profiti el la preskaŭ plej longaj tagoj de la jaro. Krom aĉa, pluvega tago en Oslo, kaj malgraŭ malbonaj veterprognozoj por niaj sekvaj destinlokoj, ni mirakle havis bonegan veteron dum la tuta vojaĝo. Kaj eĉ super la Arkta Circlo, tute ne malvarmis.

Mi jam konis nur la urbojn Oslo (la ĉefurbo) kaj Tromsø (super la Arkta Cirklo, tie estas kie mi unuafoje vidis la noktomezan sunon). Ĉi-foje, escepte Oslo, ni vizitis lokojn kiujn mi neniam antaŭe vidis.

Post du tagoj en Oslo, ni vojaĝis per trajno al Flåm, inter la fjordoj. Ni tranoktis tie, kaj la morgaŭan posttagmezon ni iris per ŝipeto al la urbeto Balestrand, kie ni pasigis nokton. Ambaŭ estas tre belaj lokoj. La postan tagon ni vojaĝis tra la fjordoj per pramo al la urbo Bergen, en la okcidento de Norvegio. En tiu ĉi sezono la suno subiras malfruege (je ĉirkaŭ la 11-a vespere kiam ni estis en Bergen) kaj nokte la ĉielo ne tute nigriĝas. Post du tagoj kaj noktoj en Bergen, ni flugis ĝis Bodø [pr. “Bude”], super la Arkta Cirklo. Sed en Bodø ni nur vidis la flughavenon, ĉar ni havis plian flugon (kiu daŭris nur dudek minutojn) al Leknes en la Lofoten [pr. Lufuten] Insuloj. Tie ni luprenis aŭton por veturi 50 kilometrojn suden al la urbeto Reine [pr. Rajne], kie estas nia luprenita “rorbuon”. Aliaepoke “rorbu” (norvega vorto) estis ligna kabano de fiŝistoj, sed hodiaŭ rorbuoj ĝenerale estas rustikaj dometoj rebonigitaj por turistoj kun kuirejo kaj ĉiuj modernaj oportunaĵoj. La nia estas ĉarma kaj bela. Tri tagoj tie tute ne sufiĉis!

Vendredon Freo venis al mia laborejo kun mi ĉar mi havis tro da laboro nepre finpretenda antaŭ la semajnfino, kaj mi tute ne kapablis fari ĉion sole.

Ankaŭ li estas multokupata pro tio, ke li estas prezidanto de la Pariza Asocio de Pingvenoj Esperantistaj (PAPE), sed li finfine konsentis veni kaj helpi min. Mi diris ke ni iros en la japanan suŝirestoracion apud mia laborejo por la tagmanĝo. (Normale mi ne prenus lunĉhoron, sed dank’al la helpo de Freo, mi sciis ke ni finpretigos la laboron ĝustatempe). 

Kaj mi ankaŭ promesis al li ke dum la lunĉhoro, por danki lin pro lia helpo, li povis eĉ iri sur la grandan plenblovatan kastelforman toboganon apud mia laborejo.  “Kia infanaĵo!” li ridante diris, “Mi scias ke estas vi, kiu volas iri sur la toboganon, sed vi memkompreneble ne povas ĉar vi estas tro granda! Do vi sendos min! Tio dirita, estos amuze. Sed pli serioze, unu plia kondicio.” “Kiu do?” Mi demandis. “Dudek eŭrojn. Pagendaj tujtuj.” Mi konsentis kaj Freo bonege laboris dum la tuta mateno. Je la 12-a kaj duono, li subite haltis tajpi kaj diris, “Bone. La plejmulto jam estas farita. Nun estas la lunĉhoro.” Ni unue iris al la tobogano.

Senvunde sed iom ŝokite, Freo reaperis el la kaŭĉuka maso.  Kaj ĉe la sŭsirestoracio, la haŝioj dancis la francan kan-kanon kaj forkuris kune kun la kuleroj.

La vetero estis belega, suna kaj varma dum la tuta semajnfino. Ĝis nun, estis la unua semajnfino de tiu ĉi jaro kun daŭra bona vetero.

Sed hieraŭ (sabato) kaj hodiaŭ, mi devis laborante resti la tutan tagon antaŭ mia ekrano. Mi jam droniĝis en laboro, sed la traduko de urĝega dokumento nepre devas esti preta morgaŭ matene.

Fakte, mi estas iomete prokrastemulo. Sed fojfoje, kiam laboro estas laŭdire urĝa, kaj oni malfruege donas al mi tion, kion mi bezonas por finpretigi la aferon, mi volas diri al miaj kunlaborantoj (kiuj ĉi-semajnfine sendube plenprofitis el la bonega vetero), “se vi vere volas vidi verajn urĝaĵojn, kunveturu iomete en ambulanco kaj rigardu ion, kiu ja estas urĝa!”

Mi finis la plej “urĝan” laboron antaŭ la 9-a vespere. La cetero atendos ĝis morgaŭ. Kiel knabo kiu eliras la lernejon post la lasta kurso, mi tuj pretigis min por eksteriri kaj iomete promeni en la majvespera malfrua taglumo, antaŭ ol vespermanĝi.

Sed finfine mi ne eliros...

Ĵus ekpluvegis.

Pluvas « trafoj » ĉe mi en la retejo eurobilltracker! Tri en tri tagoj!

Ĉiuj tri estas kun Francio, sed la plej amuza estas trafo post 63 tagoj kaj… 0 km. Eĉ ne cent metroj...

€5-bileto, kiun mi la pasintan 31-an de januaro ricevis en la « Franprix » (nutraĵvendejo proksima al mia laborejo) retroviĝis vendredon … en la sama vendejo! Mi vidis « Franprix » en la komento de tiu, kiu reenskribis la monbileton sur eurobilltracker (EBT). Kaj sur la franclingva EBT-forumo, li konfirmis ke ja temas pri la sama vendejo!

Kiam mi ellitiĝis hieraŭ matenon, se oni dirus al mi ke post malpli ol du semajnoj mi estos en Svedio, mi tute ne kredus tion.

Fakte, ni serĉis "lastminutan" vojaĝon por la longa pasko-semajnfino, kaj niaj unuaj ideoj estis Strasburgo aŭ Amsterdamo. Sed mi Interrete trovis bonegan prezon por kvar tagoj kaj tri noktoj en Stokholmo. Mi jam estis tie, sed estis antaŭ kelkaj jaroj. Estas urbo kaj lando kiujn mi tre ŝatas.

Mi tre antaŭĝojas revidi Stokholmon!


Mi faris tiun ĉi foton en la Stokholma metrostacio "Hötorget" en 2004.

Mi neniam komprenos la pingvenan kalendaron.

Post la pasintjara katastrofo, kiam mi forgesis la duan naskiĝdatrevenon de Freo, mi finfine komprenis ke lia naskiĝtago (li nun diras tion, kvankam pingvenoj plivole diras "eloviĝtago") estas la 32-a de januaro, sed pro tio ke tiu dato ne ekzistas por homoj, mi finfine komprenis ke lia "tago" devas celebriĝi kaj la 31-an de januaro kaj la 1-an de februaro.

Mi ekpensis ke lia rakonto pri la 32-a de januaro nur estis ruzo por havi du tagojn da festo, kaj du donacojn! Sed ne... kiam estas superjaro, t.e. kiam februaro havas dudeknaŭ tagojn, la 29-a de februaro estas lia naskiĝtago. Li diris tion al mi la pasintan 31-an de januaro kiam mi speciale aĉetis kukon... mi neniam aĉetas aŭ faras kukojn ktp, ĉar estas malbonege por mia pezo. Sed mi tiam opiniis ke estis la bona okazo, sed li diris ke li forgesis klarigi al mi ke ĉi-jare, lia naskiĝdatreveno estas alia tago. Ni devis iumaniere manĝi la kukon... estus domaĝege forĵeti ĝin.

Hodiaŭ estas la 29-a de februaro. Do, feliĉegan trian eloviĝdatrevenon, Freo! Li ne ankoraŭ kalkulis kiun tagon estos sia naskiĝtago en 2009, ĉar laŭ li, pasintsuperjaro malfaciligas la aferon. (Sed li jam scias ke en 2010 lia naskiĝtago ja revenos al la 32-a de januaro.) Li opinias ke en 2009, estos la 33-a de januaro aŭ la 31-a de aprilo... aŭ eble la minus-1-a-kaj-duono de marto. Li estas orfo, do li intencas sendi retpoŝton al Dio por demandi.

Sed iuj trinkejoj tute ne volis apliki la novan leĝon. La proprietulo de la "Café 203" en la urbo Liono estas la plej konata ekzemplo. Sur la murojn de la kafejo li eĉ pendigis artajn pentraĵojn kaj fotojn de plenaj cindrujoj. Li jam trifoje pagis punmonon pro tio, ke li permesas al klientoj fumi en la ejo, kaj li diris en la ĵurnalo, « Mi ne kapitulacos, eĉ se tio kostos al mi mian kafejon! »

Sed hodiaŭ mi legis, ke li ricevis de la urbregistaro leteron minacante sian trinkejon per « administracia fermigo » se li daŭre rifuzas respekti la malpermeson.

Li intencas protesti por « moligi » la leĝon, sed intertempe, li finfine sendas siajn klientojn eksteren por cigaretumi.

Estas ironie. Multaj proprietuloj de kafejoj kaj restoracioj en Francio timegis perdi klientojn kaŭze de la fumadomalpermeso, sed fakte, iuj el miaj kunlaborantoj, kiuj neniam antaŭe volis iri en la kafejon apud nia laborejo, nun trevole iras tien ĉar ĝi ne plu estas fumplena!